Kavuşmaktan Öte Şiiri - İsmail Poyraz Kılıç

Eğer bir gün,

Yollarımız birbirine hiç kavuşmazsa bile,

Bil ki eksik kalmış saymam seni.
Çünkü bazı insanlar,

Hayatımıza sahip olmak için değil,

Kalbimize güzellik bırakmak için gelir.
Sen geçtin ömrümden

Bir rüzgar gibi değil,

Bir dua gibi
Sessiz,
Derin
Ve iz bırakarak.

Ne zaman adın düşse aklıma,

İçimde ince bir huzur belirir.

Çünkü seni düşünmek,

Bir özlemi büyütmekten çok,

Bir emaneti hatırlamak gibidir.

Belki aynı gökyüzüne farklı şehirlerden bakacağız,

Belki aynı yıldızın altında

Birbirimizden habersiz yaşayacağız.
Ama ben yine de,

Geceyi örten sessizliğe adını bırakacağım.

Rüzgar nereden eserse essin,

Senin için edilen bir duanın kokusunu taşısın diye.

Günün birinde,

Ömrün bütün yaralarını sarıp

Yüzüne hak ettiğin huzuru kondurduğunda,

Ben uzakta olsam da mutlu olacağım.
Çünkü sevmenin en temiz hali,

Sahip olmak değil
İyiliğini istemektir.

Ben seni
Kaderime yazılmandan önce de,

Kaderimden çıkıp gitmenden sonra da,

Dualarımın en güzel yerinde saklayacağım.
Rabbim şahittir ki,

Bu dünyada kavuşamasak bile,

Sana edilen hiçbir duayı yarım bırakmadım.
Bazı sevgiler,

Bir ismi kalpte taşımaktan öte,

Onu her gece Allah’a emanet edecek kadar

Derin ve sadıktır.