Adını her anışımda
İçimde sessiz bir “âmin” yükseliyor.
Sanki seni sevmek değil de,
Seni Rabbime emanet etmek yakışıyor bana.
Bil ki,
Mesafeler yalnızca bedenleri ayırır.
Kalpten edilen duaların yolu ise gökyüzünden geçer.
Ve gökyüzü hiçbir duayı
Sahipsiz bırakmaz.
Eğer bir gün yorulursan,
Kimseye anlatamadığın yükler omuzlarına çökerse,
Bir an dur.
Bil ki dünyanın bir yerinde,
Hiç tanık olmadığın bir vakitte,
Bir kalp senin ferahlığın için sessizce dua ediyor.
Dilerim,
Ömrüne bereket yağsın.
Yoluna hayırlar serilsin.
Kalbin, seni inciten hiçbir gölgeyi içinde büyütmesin.
Bir gün,
Yıllar geçip de dönüp ardımıza baktığımızda,
İçimizde tek bir pişmanlık olmasın.
Sen, yüzündeki o güzel tebessümü hiç kaybetme.
Ben, onu koruması için
her gece gökyüzüne aynı duayı bırakırım.
Bazı sevgiler,
Kavuşmakla değil
Dua olup semaya yükselmekle tamamlanır.
Ben,
Seni en çok,
Rabbimin merhametine emanet ettiğim yerde sevdim.
Kayıt Tarihi : 9.07.2026 16:46:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!