Yine dizboyu hasretli coğrafyadayım
Hissiyatın en utanmazı var bende
Kalkıp yürümek geliyor içimden
Ve yine ılık hasret hücum ediyor gözbebeklerime
Kahrolası insan ne nankördür!
Çektiğim gerçek mi, hayal mi, düş mü?
Yüreğimden vuran bir öldürüş mü?
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta