Kasım Kobakçı Şiirleri - Şair Kasım Kobakçı

Ansızın bastırdı, o sert ayazlar,
Sisli dağ başını, duman bürüdü.
Kederle yoğrulan, çorak diyarlar,
Kimsesiz bir garip, orda yürüdü.
*
Ne bir ses duyulur, ne nefes vardır,

Silinmiş harfleri gizleyen mermer yorgun,
Tozlu yüzünde, çatlamış devirler,
Sessiz kitabeler, soğuk toprağa gömülüyor,
Kim bilir, hangi kasırga kazınmış bağrına,
Hangi boraya karışmış isimler,
Taşa dokunan, asırlar hayal,

Şu an kimsesizim, yarenlerden beri,
Gönül verdiklerimden ırak.
*
Yegane refikim, duruyor yanımda.
O da, titrek kandilim.
*

Soğuk rüzgar esti bak, şu camın kenarından,
Sıcacık o kucağı, ararken uykularda,
Kimseler duymadı hiç, sessiz feryadını,
Taştan beter katıydı, yastıklar başucunda,
Öksüz kalan kuzular, ağlarken kuytularda.
*

Ezgisi mevcut değil,
Şu beton yığınının,
Sarmalıyor seherlerini,
Dağ kekiklerinin rayihası.
*
Uğramıyor çaycı da,

Yerleşti sessizce, usulca gelip makamına,
Bitirdi tamamen eski lider, darbe yapıp ona,
Empoze etti kendi iradesini, tüm yönetime,
Yürü be küheylan, kim tutar seni bu yolda!
*
Aldı yılmaz bir bilgini de, yardımcısı yanına,

Parlak simaların, tuttu ruhumu,
Işıklı çehreler, mahveder canı,
Vuslat kafesine, koydu ruhumu,
Kinayeli diller, mahveder canı.
*
Çıplak benliğime, meşki bağladın,

Yalnızca kır çiçeğini özlerim,
    zihnimde solup rengini yitirmeden.
Tek bir başlangıç ararım,
    araziden öteye taşıyacak farkındalığımı.
Biricik güneşi dilerim,
    bilincimde konaklayacak gündüzleri.

Kırdılar kalemimi,
----annem,
Tetikte elleri,
----düştüler peşime annem,
Güzel annem,
----lütfen,

Kırdım
----sevgili
--------kemanımı,
Anlamsız
----bir
--------yaşamdan,