Sazlı bel yamacında, rüzgâr eser yaman,
Yapılır topraktan, bir sığınak her zaman.
Dal ve kamış taşınır, çamurla sıvanan,
İçinde bir yürek kuşanır, fırtınadan.
*
Ocakta ateş, duvarda isli bir gölge,
Açıldı geceye, yıpranmış bezler,
Koyulaşır her ton, yorgun yatakta,
Çehreler solgun, sessizce uzanmış,
Bedenler suskun, ruhlar yaralı.
*
İçlerinde, derin boşluklar,
İçgüdülerinle varsın; hesapsız.
Ham ve saf...
Mevcudiyete açtın gözünü;
Ortada o yabanıl gerçeklikte; sıra sıra pençelerin...
Genlerinden aktarıldı;
İçindeki asla evcilleşmemiş özün...
Belli olurmuş her zaman, açgözlü kişi,
Karnı doyunca, davranırmış gözü toklar gibi.
Çamura batarmış ilgilenmezsen, yücelirmiş ilgilenirsen.
Sakin görünen kişinin, keskin olurmuş sözleri,
Kendisi olunca o kişi, mahvolurmuş sahibi.
*
Eğridir başı kıçı,
Eğri durup düz görünür,
Hala mütevazı utanmadan,
Kızaracak bir yüz arar.
Kışa çevirdi yazı,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!