Kaşık ve Bıçak Şiiri - Gece Gözlü

KAŞIK VE BIÇAK

Sevgiyi kaşıktan yalamazsanız,
bir gün onu bıçaktan yalamak zorunda kalırsınız...

sevgi, zamanında uzatılan sıcak bir lokmadır. Soğudu mu, en güzel sofralar bile insanı doyurmaz.
Bir sarılışı esirgeyen eller, günün birinde boşluğa uzanmayı öğrenir. Bir "Nasılsın?"ı çok gören diller, sessizliğin mezar taşına kendi adını yazar.

İnsan sevgisizlikten bir anda ölmez. Önce gülüşü eksilir, sonra sesi kısılır, ardından umutları yaprak yaprak dökülür. En son... Kalbi, attığını unutur.

Sevgi, ekmek gibi bölüşülmezse bayatlar. Su gibi sunulmazsa kurur. Çiçek gibi sulanmazsa solar. Ve ihmal edilen her yürek, içinde sessiz bir kış büyütür.
O yüzden bir kaşığın ucundaki merhameti çok görmeyin birbirinize.

hayat, hesabını en acı yerden sorar.
Ve unutmayın...
Sevgiyi kaşıktan yalamayı reddedenler,
bir gün pişmanlığın keskin ağzında,
kanayan bir bıçağı dudaklarına götürmek zorunda kalırlar.

Aslında sevgi verilmediğinde eksilmez yalnızca;
insanı, kendi vicdanının en derin yerinden yaralar.