Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Genelde kardeşler arasındaki tutkunluğun büyüsü evlilikle bozuluyor gibi...Herşey gönlünüzce olsun
Sebiha hanım duygularınızı dizelere dökerken bu kez sizi daha başarılı buldum. şunu unutmamak gerekirki, insanlar sonu belli yolculuğa giderken ve dahi nezaman indirileceğini bilmezken bu dargınlık nediye, hepimiz doğduk nediye, ölüm dahi nediye, baki olan hayat için büyüklere küsmek nediye. Kalemin gibi gönlünüde batıya,denizlere uzatarak başlangıçtaki sevgi ve saygıya ulaşman dileğiyle
zaman zaman kardeşlerde ayrı düşebilirler, gerek fikir, gerekce yakınlık açısından, ama nede olsa helalleşmek lazımdır. çok güzel bir şiir olmuş, yüreğinize sağlık. bilal esen
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta