Karanlıktan uyanış Şiiri - Ercan Köse 2

Kafeste olan bir kuş, neylesin kanadı?
Her çırpınışı gidip duvara çarpar.
Umutsuz ise bir insan, neylesin sabahı?
Aydınlık sadece boşluğunu aşikâr yapar.

Ne gökyüzü mavi görünür ne rüzgâr serin,
Zaman geçer ama sanki yerinde sayar.
Kalp susar bazen, dilde kalmaz bir derdin,
İnsan en çok da kendi içinde kaybolur, yanar.

Bir umut düşer belki gecenin koynuna,
İncecik bir ışık, kırık bir duadan,
O kuş bir gün kavuşur gökyüzüne,
Ve yeniden uyanırsın karanlığından.
Ercan köse
#dusuneninsanerckose
Şiir : karanlıktan uyanış