Karanlıkta Koşuyorum Şiiri - Mustafa Elbir

Karanlıkta koşuyorum, adım adım,
Bilinmeze doğru yol alıyorum yalnız.
Gecenin sessizliğinde kaybolmuşum,
Kabuslarla dolu düşlerde koşuyorum.

Gölgeler yakamda, bana eşlik ediyorlar,
Her adımda nefesim kesiliyor aniden.
Karanlığın derinliğinde kaybolmuşum,
Kabuslarımda koşarken kendimi görüyorum.

Zifiri karanlık çökmüş etrafıma,
Gözlerimde boşluk var yalnızca.
Koşarken bilinmeze doğru yollarda,
Soluksuz yalpalayarak ilerliyorum.

Uykusuz gecelerin yorgunluğu sarmış her yanımı,
Karanlık beni tutsak almış kendi dünyasına.
Kabuslarla mücadele ederken ruhum,
Koşuyorum bilinmeze doğru bir başıma.

Geceye direnen ruhumla yüzleşerek,
Koşmaya devam ediyorum, bilinmeze.
Koşuyorum sessizce, adımlarımın sesi,
Gecenin karanlığında yankılanırken.

Her gece karanlık, sarmalıyor beni,
Kalktığımda derin bir sessizlik var yalnızca.
Gölge oyunları oynar ruhumun içinde,
Sanki bilinmezliğe adım atacak bir yol var.

Kabuslar peşimi bırakmaz, sanki bir gölge,
Koşuyorum, kalbim çarpıyor, korkuyla dolu.
Adımlarım hızlı, ama hedef neresi?
Karanlıkta kaybolmuşum, amaçsızca koşuyorum.

Yıldızsız bir gece, ay yok yanımda,
Gözlerim kapalı, hayal mi gerçek mi?
Koşuyorum bilinçsizce, sesler yankılanır,
Bir kurtuluş umuduyla, belirsiz yollarda.

Karanlığın derinlikleri, sırlarla dolu,
İlerliyorum, ama neredeyim ben?
Her adımda yankılanır geçmişin sesi,
Çatlak sesler içinde kaybolur zaman.

Bilinmeze doğru koşarken, ruhum titrer,
Kim bilir, belki de kurtuluş buradadır.
Karanlık her gece, yeni bir yüzle gelirken,
Ben yine koşuyorum, bilinmeze doğru.

Bir ses duyuyorum, içimden gelen,
"Durma Mustafa, koş, hiç bekleme!"
Ama bilinmezliğin büyüsü sardı içimi,
Ve ben, her gece, karanlıkta koşuyorum yine.

Nereye gittiğimi bilmeden,
Bir varmış, bir yokmuş hikayesinde.
Yıldızsız semada kaybolmuş rüyalar,
Gözlerimde yalnızca sessizlikteki yansımalar.

Korkularımın arasında bir çıkış ararken,
Her adımda biraz daha kaybolurum.
Karanlık benim dostum, düşmanım belki,
Yine de koşmam gerek, bilinmeze doğru.