Karanlık Sus Şiiri - Zeynep Saylan

Karanlık Sus

Aydınlığı ortadan cekilmesiyle gece üstüne yavaş, yavaş simsiyah paltosunu çeker omuzlarında savrulur

Sokak lambası titrek yanar
Kendini güçsüz bitkin hisseder pır pır yavaş ışıklar saçar
Gölgem karanlığa bakar, bulamam
Yabancı kalır bana aradığım sade içimde.

Kuyu var içimde adım düştü içine gel dedim gelemiyor.
Eski bir hatıra gibi karanlık konuşur heceler benimle duvarın arkasından sessizce.

Sus der sus kalbim tek dudaklarından çıkan lafı dinle yorulursun. Çok gürültü var gece sadece sana ait

Karanlıktan korkmuyorum beni saklıyor,
kimse bulamıyor karanlığın İçinde
Kaybolmuşum simsiyah gecede daha paltosunu üstünden çıkartmıyor bile

Ay ışığı yüzünü kapamış sinirli antrasit
Bulutlarda şimşekler çakıyor.
Gün doğumuyla gece saklanır......

.......Zeynep Saylan...