Karanlık Sus Şiiri - Zeynep Saylan

Karanlık Sus

Aydınlığın ortadan cekilmesiyle gece üstüne yavaş, yavaş simsiyah paltosu omuzlarında savrulur

Sokak lambası Titrek yanar
Kendini güçsüz bitkin hisseder
Gölgem karanlığa bakar, bulamam
Yabancı kalır bana.

Kuyu var içimde adım düştü içine gel dedim gelemiyor.
Eski bir hatıra gibi karanlık konuşur benimle, duvarın arkasından sessizce.

Sus der sus kalbim tek dudaklarından çıkan lafı dinle yorulursun. Çok gürültü var gece sadece sana ait

Karanlıktan korkmuyorum beni saklıyor, kimse bulamıyor karanlığın İçinde Kaybolmuşum simsiyah gecede daha paltosunu üstünden çıkartmıyor bile

Ay ışığı yüzünü kapamış sinirli antrasit Bulutlarda şimşekler çakıyor
Gün doğumuyla gece saklanır......
Zeynep Saylan...