Karanlığın Nazarında Şiiri - Kara Çocuk 2

İçimde yanıp sönen bir iz var şimdi,
ne bir ışık kadar aydınlık,
ne bir ateş kadar diri;
dumanı kalmış bir yangının son nefesi gibi
kendi küllerini avuçlayan bir karanlık.

Aşka inancım…
bir vitrinin ardında unutulmuş kırık bir cam artık.
Bir zamanlar ellerimle dokunduğum o masumiyet,
şimdi kendi yankısının mezar taşına dönüşmüş.
Adanmak mı?
Bir kelimenin yüzünde asılı duran boş bir vaat sadece —
mavi bir gecede, yıldızı çoktan sönen bir masal.

Kalabalıklar geçiyor önümden;
her yüz, bir öncekinin solgun gölgesi.
Hiçbirinin bakışı, içimdeki boşluğu yoklayacak kadar derin değil.
Dünya, buharı tükenmiş bir aynadan ibaret;
ben ise kendi hatırasına bile yabancı düşmüş
bir gecenin yolcusu.

Sevgi…
ömrü kısa bir yanılgının zarif kılığıymış meğer.
Kalbin en ücra yerine sızan bir sis.
Sararken bile unutan,
çekerken bile iz bırakmayan
kayıp bir rüya.

Şimdi,
AY yükseliyor sahnenin üzerine;
yüzü, binlerce gecenin sustuğu
kırılgan bir mukadderat gibi duruyor.
Ben yukarı baktıkça
içimdeki uçurum derinleşiyor,
gök bile göğsümde bir ağırlığa dönüşüyor.

Küller çoğalıyor içimde;
sanki her nefesim
yanmayı unutan bir korun son hatırasını taşıyor.
Dokunan her rüzgâr,
çözülmeye yüz tutmuş bir duanın tınısı gibi
içimde kayboluyor.

Ne bir söz, geri çağırabiliyor kaybolmuş bir masumu;
ne bir gölge, saklayabiliyor sızının soğuyan izlerini.
Gece, penceremde çöküp kalmış bir ihtiyar gibi
susarak anlatıyor her şeyi.
Ve ben biliyorum:
bu sessizlik,
bir ömrün en derin yankısıdır.

Aşk…
yavaş çöken bir harabenin
gürültüsüz çığlığıymış meğer.
Işıksız bir ev,
duvarlarını içeriden kemiren
unutulmuş bir zaman.

Ve ben,
kendi karanlığımın nazarında,
zamana bile ağırlık veren bir sükûtun eşiğinde duruyorum.
Toprağın altına inmeyecek kadar diri,
göğe yükselemeyecek kadar yorgun —
ateşiyle yetim kalmış bir külden ibaretim.

Şimdi gece…
gece bana benziyor artık:
külleriyle var olan,
suskunluğuyla konuşan
yenilmiş bir evren gibi.

Aşk öldü.
Ben hâlâ yanmayı unutmamış
kara bir ışığım.