Karagül Şiiri - Mehmet Sebih Altun

KARA GÜL

Bir bütün oldun ruhumla ayrılamayan
Yarım kalmış dünlerime güneş gibi
Karanlık yarınlarıma dolunay
Kalbimin derinliklerinde bir mum ışığı gibisin
Ve körelmiş ama yaşama tutunan
Garip hislerimin vücut bulmuş halisin.
Göz renginin siyahında ma-i gökyüzü
O gökyüzünde uçan nice umutlar

Yarına ulaşamamış, bugüne hapsolmuş
Bir türlü ayyuka çıkamamış gizli bir günah
Adeta bir Kara gül gibi yeşerdin
Bahar gelmeyen kışların ayazlarında
Bir bak bakalım şimdi gönül sofralarına
Ne düşler tüketildi birer birer kaybolan

Hangi bardaklarda çay oldu gülüşlerin
Hangi tabakların dibinde sıyrıldı umutların
Bir kaşık gibi daldırılan huzur çanağı boş
Ve bir bıçak gibi kesilen hayatlar bedbaht
Sor bakalım şimdi kim memnun kaldı dünden
Ve kim yarına sevgiler biriktiriyor bugünden

Ekilen her yaşam tohumunun çürümüş kırıntıları
Biçilemeyen hayat tarlasının kurumuş ekinleri
Gözlerine serptim ruhumda her ne varsa hepsini
Bir baharla yeşerecek bir gün Nisan yağmurlarında
Bir kara gül çıkıverir kayaların içinden umutsuzca

Güneşten yaşamı toplar, Ay’dan derin huzuru,
Yıldızdan aşkını toplar yağmurlardan da seni
Yapraklarını döker gün be gün sessizce boy verir
Ve sonra bir kıymet bilenin ellerine batar dikenleri
Kanatır ruhunu teslim etmiş bedenin ellerini
…
Mehmet Sebih Altun