Kara Yazı Şiiri - Kasım Kobakçı

Yansam nar içinde, küle dönerek,
Çöksem dağ başında, çöle dönerek,
Düşsem yollarına, sele dönerek,
Dinmez yüreğimde, kopan bu sızı,
Alnıma kazınmış, şu kara yazı.
*
Vursalar sırtımdan, kanım dökülür,
Dağılsam toprağa, canım sökülür,
Yıkılsam yerlere, boynum bükülür,
Hasretin ateşi, bağrımı yakar,
Çağlayan yaşlarım, ummana akar.
*
Viraneler, mesken oldu bedene,
Çare bulunmuyor, çekip gidene,
İsyanım tütüyor, zulüm edene,
Geceler üstüme, örtü seriyor,
Umutsuz ufuklar, sitem veriyor.
*
Sustu dudaklarım, kaldı nefessiz,
Çöktü karanlıklar, yollar kimsesiz,
Kaldı hatıralar, şimdi değersiz,
Yaralar derinde, gizlice kanar,
Alevler sararken, yürekten yanar.
*
Zehir kattın, tatlı geçen çağlara,
Kışlar vurdu, çiçek açan bağlara,
Figanım yükseldi, yüce dağlara,
Gökyüzü ağlıyor, kara bahtıma,
Çiviler çakıldı, gönül tahtıma.
*
Yıktın hayalleri, kaldı hep viran,
Dağıldı umutlar, geçti o devran,
Tükendi hevesler, oldum perişan,
Çöken bu kabuslar, ruhumu sardı,
İçimde devasa, kor ateş vardı.
*
Kuşlar bile uçmaz, tenha çöllerde,
İsmim heba oldu, garip dillerde,
Kaldım boynu bükük, uzak ellerde,
Gemi batar, dalgaların koynunda,
İlmek asılıdır, kurban boynunda.
*
Pınarlar kurudu, sular akmıyor,
Güneşler tutuldu, şafak sökmüyor,
Yıldızlar kayboldu, ışık çakmıyor,
Fırtınalar yıktı, ulu dağları,
Hasret zincirleri, sıktı bağları.
*
Ceylanlar küserek, kaçtı ovadan,
Kartallar vuruldu, düştü yuvadan,
Şifalar silindi, kalkan duadan,
Zehirli okları, yediğim anda,
Mahşer kurulacak, baki cihanda.