Kanlı Gül Şiiri - Sibel Orhan

Bir dağ başıydı gönlüm,
Sen geldin, seher vakti
Bir niyaz gibi,
Bir matem gibi…

İnce ince aktı sevda,
Yandım ey gül, yandım
İsmin dudağımda kan
Gözlerin kalbimde hançer

Ben seni,
Bir çorak toprakta sızlayan
kanlı bir gül gibi sevdim

Rüyalarımda mecnûn
Uyanışımda firkat
Gecem gurbet,
Gündüzüm ızdırap

Bu aşk,
Ne vuslata benzer, ne hicrana
Ne vakit “ayrılık” desem
Dudaklarımdan dökülür küflü duvarlar

Ve sen çıkmazsın içimden,
Ey gül-i nâlân,
Bir tek bakışınla harâb oldum ben
Unutuş yok bu hikâyede

Unutamam seni isteme benden
Hicranımda kanayan her nefes senden
Mazî suskun, kader cebrî
İçimde kanar buruk bir elvedâ

Ve sen,
Yaralı bir kuş gibi
Kalbimin tam ortasında
Adını anamam,
Her nefeste seninle ölür içim

Ben seni,
Bir çorak toprakta sızlayan
kanlı bir gül gibi sevdim