Kalk Daha Sözümüz Var Şiiri - Sibel Orhan

Toprağın diliyle konuşanlar bilir:
bir tohum ne zaman düşse yere
gök başlar susmaya
çünkü bilir:
Ab-ı hayat umudun tesellisidir
Kalk kardeşim,
daha sözümüz var!
veralarda ayak izleri
Kapılarda sevda çiçekleri
…
kırılmış saatler,
okunuyor ezanlar,
çocukların omzunda yarım kalmış türküler
ve biz,
daha gömleğimizin yakasına
yalnızlık işlemeden
tan vaktine yetişebiliriz
ateşi gördüm,
ateşi gördüm ki:
ekmekle paylaşılmadan yakmaz,
suyu gördüm,
su ki:
yaş dökmeden yudumlanmaz
ve ben,
ömrümün ucunda bir sabah kadar
inanıyorum artık:
kurtuluş,
bir bebek gibi değil,
bir bayrak gibi taşınır
ah ne nehirler geçtim ben
anılar gibi ezelden,
ırmakları daldım, aştım
dinlenmeden
ölümden geçtim
Korku hissetmeden
bir yarık gibi önüme açıldı şehir
Yaşadıkça
ayakta kalmaya yemin ettim