Kan Ve Mürekkep

Acıdan süzülen bir nehir gibi,
Kalemim kağıtta yarasını sarmakta.
Her mısra, ruhun en mahrem yeri,
Sessiz çığlıklar şiir olup akmakta.

​Mesajlar ki damarlarda saklı bir sır,
Nabzın vuruşuyla duyulur her hece.
Sanki kalbin içinde koca bir asır,
Dolaşır bedeni sessizce, her gece.

​Dersimiz hayat, tahta ise zihin,
Dil susunca başlar o derin hitap.
Beynimde yankılanan o eşsiz metin,
Ne bir ses ister, ne de bir kitap.

​Karanlığın içinde saklı o cevher,
Güzellik her bakışta kendini eler.
Zihin sustuğunda, dünya bir mahşer,
Ruhun aynasından gerçeği izler.

Emin Sultan der ki; dert bir aynadır,
Bakmasını bilen özünü görür.
Bu dünya ruh için bir olaydır,
Acı biter ama gerçeği kalır.