İnanç ve İtibar Kalmadı Gitti

Ortalığı almış fısk u rezalet,
Herkes kendine bulmuş bir mazeret.
Durmadan artıyor maraz ve illet,
Doktorlar da çare bulmadı gitti.

Açıklığın adı moda ve ziynet,
Erkekte edep, kadında iffet.
Hepimizin baş düşmanı cehalet,
İnanç ve itibarımız kalmadı gitti.

Kâbus çökmüş milletin üstüne,
Kimse güvenmiyor artık dostuna.
Herkes düşmüş birbirinin kastına,
İtimat ve güven kalmadı gitti.

Güvenilmez bu dünyanın malına,
Kimsenin ettiği kalmaz yanına.
Bir gün ölüm gelir tatlı canına,
“Yazık oldu” derler, öldü de gitti.

Fakirde sabır, zenginde sefahat,
Ne çoğa şükür ne de aza kanaat.
Kalmadı, çekildi hayır bereket,
Şükrün kıymetini bilemediler, gitti.

Her neye bakarsan başka manzara,
Kimisi saz çalar, kimisi de tambura.
En sonunda götürürler mezara,
Derler, hiçbir eser koymadı gitti.

Bu fânî dünyaya meyil bağlamış,
Oruç tutmamış, namaz kılmamış.
Kırk yaşına girmiş, sakal koymamış,
İlim, amel, ihlâs kalmadı gitti.

Okunan ezana kulak vermezler,
Vaaz-ı nasihatten hisse almazlar.
İslâm’ın şartını sorsan bilmezler,
Gaflet gömleğini giyenler gitti.

Yâ Rabbim, senden dileriz hidayet,
Ol Muhammed Mustafa’dan şefaat.
Farzlara itaat, sünnete hürmet,
İnanç ve itibar kalmadı gitti.

Âlim odur, bildiğini gizlemez,
Diline gelen her sözü söylemez.
Sâmi hiç kimseye sitem eylemez,
Sadece doğruyu söyledi, gitti.
12.04.1988