bozkır yolcuyu nasıl beklerse
yağmurun yağışından belli yoksun
küçük külgün yanık buğday
kırılsın matruşka kalbine sevda
güz olup dökülsün içine bahar
şeyhim yolcular pervanesini
sır çözülür gölge yanar ay üşür
hatıralar kan güller kırmızı
muhacir sevdalar mukim ağrılar
gam makamında hicran şarkılar
kırık bir hançer ağrısıydı annem
berceste mısralar kadar naif
gözyaşından bir elbise içinde
akşamla ıslanan yağmura sığınırdı
titrek parmakları minicik ellerimde
gözlerimizde değil içinde derin boşluk
yükselen yerçekimi yayılan antitoksin
yaralıyor beyhude yorgun akan ırmağı
kolunda nabız gibi üç ünite taze kan
bir asansörde ölmek kaç kişiye nasiptir
tepemizde güneş
altımızda ırmak
rüzgârlı çayırlar
dalga dalga kan
yaşasın diye
ankara’da baylar
acıya emanet bırakıp kalbini
parmağın tetikte alnın namluda
hayatta acemi ölümde usta
sen hiç attan düştün mü atlıkarınca
kaç afet cana kıydın ey aşk
sırtım bıçağına kın olalıdır
yılkısından ayrı düşmüş tay
kirişinden uzaklaşan yayım ben
değmesin bahtına o gamlı rüzgar
dalgası denizden boyu serviden
ince bir yağmursun asi bozkıra
ergen bir avcıdır ölüm
sis içinde baştankara
denizin maviliği ayın güzelliği
şaşırtır kalbi olanı
çocuk merhametiyle
gülerek öpmesi yoksulluğun
birini beklemek
kaleme sürülmüş
devrik bir cümle gibi
hevesi bırakıp
kedere sarılmaktır
hep gelecek ümidi
şairler çoğaldıkça azalır şiir
şarap yıllanır rakkase eskir
her yargıç beyninde bir kıymık taşır
anlamsız denizkızı bütün seferler
nereye gitsen kaldığın yerdir
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!