Varlığın,düşlerimi ısıtan bir güneş,
Yokluğun,sığmıyor tasavvur alemine!
Seni görmediğim her gün,birbirine eş,
Hayalimse yetmiyor ki,düş kalemine!
Dondu alemde gerçekliklerim,Buz tuttu,
Kar yağdı bana,varamadın elemine,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta