ÖLÜMÜN EŞİĞİ.21/2/20
(Kuzenim Servet’in halini empatimdir)
Göründü yolun sonu
Saylı nefesim,tükendi ömrüm
Yüreğime kor düşmüştü ama,
İyi ki ölmüşsünüz ana,baba,
Oysa;
Kurtulmuşsunuz;
Canlılardan kan emen;
Esmeseydi,deli deli ,şımarık rüzgar,
Savrulur muydu harman,
Koşar mıydı ÖZGÜR;çocuklar,
Uçar mıydı uçurtmalar,
Raks ediyordu kırlangıçlar,
gene böyle ıslık çalarak.
Basmıştı kiraz ve zerdali,
Gelin gibi süslenmişti dallar.
Kirazlar dudakların,zerdaliler ellerindi.
Ne yaşanası olurdu zehirsiz hayat.
Ne güzel olurdu...
Yıkılmasaydı yel değirmenleri.
Yok olmasaydı kalplerde ki rüzgar gülleri..
Tandırdan yiyor olsaydık hâlâ ekmeği,
Tekerleğin icadıyla başladı her şey,
Ayak uydurdu insanlık,
Dünya dönüyor diye,
Fırıldak gibi dönmeye,
Yağmur gibi hasretin yağar her gece
Islanırım sırılsıklam sabaha kadar
Doğarsın gök kuşağı gibi yağmur sonrası
Öperim mahur gözlerini sabaha kadar
Gece yarısında,söner tek tek ışıklar
Herkes uykuda,o sarılır umuduna
Çekilir odasına,kirpiklerinde yaşlar
Uyuyamaz aşıklar,sabaha kadar
Duyarsan;
enfarktüs geçiriyor olduğumu.
Kalbimin kilitlendiğini.
Telaşlanma...
Sorma sağa sola,konuya komşuya.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!