Kadir Ünlü Şiirleri - Şair Kadir Ünlü

Popoya yenen bir tokatla
ağlayarak başlarmış eskiden,bir ebenin elinden
Mevsim kış ise,toprak damın bacasında tezekle harlanmış sobanın
dumanı buram buram tüterken
Kapı önünde tütün telleyen telaşlı baba volta atarak,bir oğlan bebek beklerken

Küser
içimdeki masum köy çocuğu
Ne zaman kırılsa hayalleri
Kesilir ekmekten aştan
Çekilir ıssız bir köşeye,ağlar sicim sicim

Sorsalardı bana,gelmezdim belki,
Acıyla beslenip,kafasına göre dönen ,
Güçlünün zayıfı ezerek, robotlaştırdığı,
Çoraklaştıkça kanla sulanan,Kahpe Dünya’ya,
Başlamazdım,tatlı zehir hayatı,yaşamaya.

#KÖY #DAMI:ŞİİR :Kadir ÜNLÜ:9/12/18

Daraldım,bunaldım,
Zehirlendi nefesim,
Kayboldu bedenim,kısıldı sesim,
Arap saçı caddeleri,

Daraldım,bunaldım,zehirlendi nefesim,
Kayboldu bedenim,kısıldı sesim,
Arap saçı caddeleri,horlayan motorları,
İnsanları öfkeli,fikirleri cepte
Arş’a yükselen beton yığınları,
Vicdanların lağıma düştüğü,

Şiir.#KadirÜNLÜ.13/2/20
#KÖYLÜ
Yarardı pullukla,
Havalandırırdı toprağı,
Sevinirdi,kurtlar kuşlar böcekler,bahar göçebesi leylekler.
Kallavi öğünüydü,çıkınında ki süzme yoğurt

Doldurup ambara buğdayı
Dizince küplerde
Peyniri pekmezi turşuyu
Kayıt damında köşeye direk direk yufkayı
İlk yağdığında diz boyu kar’ı

Köyümü dinliyorum
Gecenin ta üçünde
Çekirgeler ötüşüyor,
Gece sessiz,ben sensiz
Yıldızlar sevişirken,herkes ten habersiz,
Çocukluğum geçiyor,

Dolaşamadım..!
Göğsümü gere gere,elin elimde,
Gözlerim gözlerinde.
Ne gelip sarılabildim kucak dolusu...

Her yakan kendi de yandı,
sevgi kaynağı kalbimi,
Mürekkep yaptım,elimde kalan bitimsiz küllerini.
Yazdıkça yazıyorum biteviye,
Aşkla sevgiyle.