Kaderin Kapısında Şiiri - Güven Tekin

​Bir kez olsun gül yüzüme, çok şey mi istedim?
Yıllardır sırtımda taşıdığım bu hüzün yeter.
Yorulmuş bir kalple, doğruluğu kendime siper ettim,
Ben o kadar kötü biri değilim, neden bu dertler hep beni seçer?

​Adımlarım hep dürüstlüğe çıktı, kimseyi yarı yolda bırakmadım,
Gönül soframda ekmeğimi böldüm, sitemimi içime sakladım.
Geceleri tütünüme sardım efkarımı, kimseye dert yanmadım,
Bir tebessümü benden esirgeme, ömrümün baharı solup gitmeden.

​Dünya telaşına kapılıp özümü hiç satmadım,
Karanlık çöktüğünde bile başka kalbe gölge atmadım.
Yüküm sevgiydi benim, nefretin tadına hiç bakmadım,
Gül be kaderim bir kere, şu yorgun ruhum huzura ersin.

​Dağların sessizliği gibi sustum, bekledim sıramı,
Zaman merhem olur dediler, saramadım bir türlü yaramı.
Herkesin yüzü gülerken, ben mi seçtim bu karayı?
İyi niyetimden vuruldum hep, bari sen insaf eyle.

​Çocukların gözlerindeki ışık kadar temizdi dileğim,
Bir sıcak yuva, bir parça huzur, başka ne isteyeyim?
Büküldü belim, ağardı saçım, dertlerle doldu heybem,
Ben kötülük bilmem kader, neden hep imtihandayım?

​Kalemim yoldaşım oldu, kağıtlar dert ortağım,
Mısralara döktüm içimi, orası benim tek durağım.
Haksızlığa karşı dimdik duran o yıkılmaz dağım,
Yıkma umutlarımı, bir kez de olsa aydınlansın yolum.

​Güneş elbet doğar derler, benim ufkum hep dumanlı,
Yürekte taşıdığım sevda, hem yaralı hem de canlı.
Bir kez gül ki kader, bitsin bu kavga heyecanlı,
Ben o kadar kötü biri değilim, hak ettiğim baharı ver artık.