Havada o bildik yağmur kokusu,
İçimde katran karası bulutlar var.
Köz olup yanan yüreğime;
Sağanak sağanak keder yağar.
Kimseye söyleyemediğim sırlar,
Anlatamadığım gizli yaralar var...
Büklüm büklüm uzayıp giden,
Sızım sızım sızlayıp kanar.
Bile bile acı bir aldanış,
Umuda karşı beyhude haykırışlar var.
Elveda... Yağmurla yıkanıp;
Kefensiz sonsuzluğa kaçışlar.
Bütün limanlarda gemilerim yandı.
Artık ne bekleyenim olsun, ne soran;
Bu ömürlük sitem,
Bu kaçış, her şeyden ve zamandan.
Şiirden geriye kalan satırlar:
•Köz taşıyan kalp, gülüşü bile dumanlı yapar.
•Sızlayan şey yara değil, yarayı açanın yüzüdür.
•Bazı yaralar kanamaz; çünkü kan yerine hatıra akar.
•Umut, yalanın kardeşidir; ama insan yine de ona sarılır.
6 Eylül 2018 / Perşembe / Ankara
Halil KumcuKayıt Tarihi : 11.02.2025 14:00:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
"Yaraların ne kadar derinse, iyileşmek o kadar zaman alır; ama unutma, her iz bir güç kaynağıdır."
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!