İzin Ver Şiiri - Kasım Kobakçı

Yeni ufuklar belirdi idrakimde,
Derin, fazlasıyla derin manalar...
Niçin karanlığa hapsetmek istersin?
İzin ver, kelimelerle aydınlanayım.
*
Sağır kulakların melodiyi duyması misali,
Yazarın okurunu özlemle araması misali,
Ruhumu kavrayan satırlar bulurum elbet,
Şeklinde hayallere daldığım vakit.
*
Eski sayfalar aralandı hızla.
Sözcükler fısıldıyor usulca kulağıma,
Yüzeysel okumak niye bu kadar elzem?
Satır aralarında kaybolayım istiyorum.
*
Çorak toprakların yağmura kavuşması adeta,
Şairin ilhamını tutkuyla kucaklaması adeta,
Zihnimi okşayan kafiyeler çıkar karşıma,
Umutla metinlere sarıldığım saniye.
*
Saklı mesajlar çözüldü nihayetinde.
Berrak, son derece berrak ifadeler...
Örtbas eylemek kime fayda sağlar?
Müsaade eyle, hakikati kavrayayım.
*
Kayıp hazinelerin gün yüzüne çıkması eylemi,
Mürekkebin kağıda aşkla dokunması eylemi,
Fikrimi aydınlatan cümleler dökülür kağıda,
Tutkuyla felsefeye yöneldiğim çağda.
*
Karanlık zihinler aydınlandı çabucak.
Net, olabildiğince net tümceler...
Cahilliği savunmak ne büyük hüsran.
Yol aç, ilimle kucaklaşayım.
*
Kurumuş nehirlerin yatağına dönmesi şevkiyle,
Romanın kahramanını sevgiyle yaratması şevkiyle,
Kalemi elime alacağım gün gelir muhakkak,
Mısralara canımı üflediğim süreç.
*
Gizemli sırları keşfettik beraberce.
Yoğun, oldukça yoğun tahliller...
Gerçeği saklamak ruhu yaralar.
Fırsat tanı, sanatla yoğrulayım.
*
Yıkık duvarların yeniden örülmesi sevinci,
Eleştirmenin eseri coşkuyla övmesi sevinci,
Düşüncemi yansıtan destanlar yazarım belki,
Kalpten edebiyata bağlandığım çağ.