İyiliği aptallık sandık Şiiri - Muhsin Y ...

Bir toplumun çöküşü, çoğu zaman büyük felaketlerle değil, küçük ama derin yanılgılarla başlar. Biz de o yanılgılardan birine uzun zamandır tutunuyoruz: İyiliği zayıflık, merhameti safdillik, dürüstlüğü ise aptallık sanıyoruz.
Oysa mesele hiç de göründüğü gibi değil.
İyi insanlar, sandığımız gibi hayatı anlamayan, kandırılmaya müsait kişiler değildir. Aksine, çoğu zaman her şeyin farkındadırlar. Kimin ne yaptığını, neyin doğru neyin yanlış olduğunu bilirler. Ama buna rağmen iyiliği seçerler. Çünkü onlar, kirlenmemeyi bir kayıp değil, bir duruş olarak görürler.
Biz ise başka bir yolu tercih ettik.
Kurnazlığı zekâ sandık. Çıkarcılığı başarı diye alkışladık. Birinin hakkını yemek “uyanıklık” oldu, sözünde durmak “enayilik.” Böyle böyle değerler yer değiştirdi. Ve en tehlikelisi de şu oldu: Bu yeni düzen bize normal gelmeye başladı.
İyi insanlar bu yüzden sustu. Kimi geri çekildi, kimi kalabalıkların arasından sessizce kayboldu. Çünkü seslerini yükselttiklerinde alay edildi, dürüst kaldıklarında dışlandılar. Biz onların iyiliğini anlamak yerine, onları küçümsemeyi seçtik.
Ve tam da o noktada bir şey koptu içimizden.
İnsanlığımız.
Çünkü bir toplumda iyiler değersizleştiğinde, aslında herkes biraz daha yalnızlaşır. Güven azalır, samimiyet yok olur, ilişkiler yüzeyselleşir. Herkes birbirinden şüphe eder hale gelir. Ve sonunda, kimse kimseye gerçekten güvenemez.
Bugün dönüp bakmamız gereken yer tam da burası.
Belki de sorun iyilerin “aptal” olması değildi. Belki de biz, iyiliğin ne kadar büyük bir erdem olduğunu unutacak kadar uzaklaştık kendimizden.
İyileri kaybettiğimiz yerde, aslında kendimizi kaybettik. Ve insanlığımız, en çok da o an yitip gitti.