İyi insandı desinler yeter

Bu dünyadan giderken
Bir hırka gibi bırakalım ömrü kapıda;
Kin tutmadan, hesap sormadan,
Bir eski şarkının hüznüyle.

Ne servet taşısın elimiz,
Ne alkış peşinde yorulsun yüzümüz.
Bir dost sesi kalsın arkamızda,
Bir “iyi insandı” desinler yeter.

Çünkü ölüm,
Karanlık bir kuyu değil yalnız;
Bir muhasebe gecesidir bazen,
Bir susuşun en yüksek makamı.

Ey gönül!
Bu kadar hırs niye?
Bu kadar kırgınlık, bu kadar öfke?
Toprak, sultanı da alır koynuna
Dilenciyi de…

Öyleyse
Bu dünyadan giderken
Bir tebessüm bırakalım eşiğe,
Bir muhabbet duası düşsün dilimizden.

Ve ardımızdan
Bir çocuk geçsin sessizce:
“Demek ki insan,
Severek de yaşayabilirmiş…”