İstasyon Şiiri - Cengizhan Gökdemir

Öğle vakti, tembel bir pastırma yazı
Elimde ara sıra harladığım sigaram
Kalabalıkta cebime sakladığım sinsi sızı
Yalnızlığın şarkısını dinler kulaklarım

İleride mutluluk için yalvaran dilenci
Utandırır beni alaycı yoksulluğum
Aksayarak çıkar merdivenleri kalbim,
Kapıda karşılar beni istasyonun evsizi

Mezarlığın sisi, kapıların gıcırtısı istasyon
Elimde çocuk kalan umutlarımın tabutu
Ateş soluyan trenin yanı başında koşarken
Vagondan bir el uzandı bana doğru

İçeriye çekiverdi ruhumu lavanta kokusu
Ve o gözler ki; güneşten daha aydınlık
Dudaklarında su içen ceylanın korkusu
Ellerinde bir giz var geceden daha karanlık

Bir dilek ağacıydın sen bana;
Ah kuzgun insafında, tavşan yüreğim.
Bir tutam gökyüzü oldun bana;
Ah maviye tutkun, gün görmemiş gözlerim.