Istanbul Şiiri - Serdar Tunçluer

Istanbulu dinlemek, gözleri kapatmadan
Hakikatler bir yara, kendini aldatmadan
Bak bakalım sabahı kim nerede karşılar
Kimi çoktan göçmüştür sabaha ulaşmadan

Ak vapurun sireni uzaklardan duyulur
Otobüsün yolcusu birbirine sürünür
Kim duyarki sireni ayak üstü uyurken
Kim bulmuşki saygıyı itiş kakış giderken

İlk ayazı sabahın otobüsten inerken
Yüzlerine vururda acımasız gün erken
Her bağırma bir çığlık herkes bir şeyler satar
Kimi banket üstünde nasıl olur uyuklar

Üçkağıtçı madrabaz erketeler pusuda
İki kardeş simitçi birbirine vurmakta
Arıyorlar bir keriz uygundur köşeleri
Mezbahadır geceler kadındır köleleri

İlk saatler böylece siste yoksa aşılır
Öğlen olur mideler bir köşede doyulur
Varsa paran bey sensin yoksa yerin boş senin
Darılma sen birader bu şehirde yok yerin

Akşam olur tersine, işler saat dönüşe
Birbirine tıpatıp kopya olur her kare
İstisnadır bazılar daha gün yeni başlar
Özenmeyin a dostlar yalan renkler karalar

Ey Sultanım af edin, ben elçiyim sözlere
Asırlardır harcanmış nice insan boş yere
Bir ülkeki sengine edilmiş Divanda seda
Altınmıdır sorarım yoksa şehirmi feda.