İsmet Zeren Şiirleri - Şair İsmet Zeren

Yağmurlar başladı
Benim de şairliğim
Havada ki sis
Yüreğimde ki kadar koyu
Ve bacaklarımda ki
Romatizmalar kadar

Ölüm...
Biliyorum ölümdür ama...
Hiç gülümsemiyor bana
Dost değil dostluğuma
İçimdeki kuşları öldüren ölüm
Dışımdaki kışları güldüren ölüm

Kim ki
Silmek ister gerçeği
Bu toprağın üstünden
Silmek ister
Akan kanlarımızın izini
Mezar taşlarımızdan

Solucan suratlı derlerdi
Yaşamı paylaşmayınca
Ve çıkarlar çatışınca
Birbirleriyle
Zira sevgi bitince
Melek yüzler

Sevmek
Benim
En iflah olmaz suçum du
Her sevda mahpusluğunda
Biraz daha yoruldum
Sevmek

Versem...
Dağların ardında son nefesimi,
Yıkılsam...
İhanetlerin odağında kahreden çelişkilerde
Yüreğim tutmasa..
Gözlerim görmese..

Anlatılmaz zaman
Tüketilir...
Yemiş tarlarında
Kulağında
Kiraz küpeli kızla
Sana bakarken

Yok deme sakın
Biz bağlayamayız
Çözüldüyse içimizde
Törelerin o masum bağlılığını
Bir seher vakti
Harmanların sarı tütsüsüyle

Geceye sığındım
Gündüz düşümde
İhanetinle yıkıldığım
Yirmi yaşımda
Yokluğun ve çaresizliğin hergün peşinde
Yoruldum koşmaktan

Dağları istiyordun hep
Kekik kokan dağları
Genger patlatacaktın
Ve sakız akacaktı
El sürülmemiş özgür taşlara
Bulutları kucaklayacaktı