İsmet Zeren Şiirleri - Şair İsmet Zeren

Susturamazlar kozalardaki ipek böceklerini
Kursalarda yıkık tavanlara en karışık örümcek ağlarını
O ağların liflerinde naylon iplikler güçsüz güvençsiz
Maharetsiz ellerde acemi
Tavan çöktü çökecek deme sakın
Yıldızları özlesede ipek böcekleri

Bakırköy Sahilinde
İlk öpücüğümü almıştım
O an hiç bilmediğim
Bir dünyaya dalmıştım
Daha sonra yüz kerre
Bin kerre öpüşmüştük

Aşkı yazmakta
Yaşamakta zor gelmiyor...
Kollarımda sen oldukça
Dönüyorum...
Döndükçe boşalıyorum
Bir boş aleme

Eğer bir gün
Satır biterse
Biterse cümle
Elim kırılırsa
Çürürse yüreğim
Kağıt biterse

Işıklara yalvardım
....bulutlara
......yağmurlara
........yollara
Menzile kanatlandım
.....umutlara

bir dost arıyorum yıllardan beri
sevgilim diyecek dost bulamadım
dostluğun adını cefa koymuşlar
cefamı çekecek dost bulamadım

uzanan her eli dost diye tuttum

Gün dönümüne yenik düştü sevda muştusu
Kalmamıştı korkulardan yağız atın kuşkusu

Selamını iletmekti yıldızlara harman yerinde
İkindi selasının yankılarına kader derinde

İnsan gibiydik yani
Adımız insandı
İnsanca yaşıyorduk
İnsan haklarımız vardı
Ama insan yoktu

su akıyordu
bedenim istemesede
nehirlerinde yüreğimin
çünkü kadınım
bekliyordu
kuytularına hayatımın

Bir dönüp bak maziye
Neleri göreceksin
Bir sevgi rüzgarına
Kapılıpta gelmişiz
Her günün her anına
Bir ömrü yüklemişiz