İsmet Zeren Şiirleri - Şair İsmet Zeren

Hala kanıyordu
Gök/içimdeki yaraya/ düşmüştü
Menzil susuyordu susuzluğuna düzenin
Tükeniş son demindeydi/nefese kurban
Gümrah bir günahdı isyanımda sevdan
Gelmek bu kadar zor muydu

Gülüyorum dedin hep
Ağladığında
Seviyorum dedin hep
Kırıldığında
Özlüyorum dedin hep
Kavuştuğunda

Dünyayı bir yana atmıştım
Bit yana atmıştım kendimi
Ben sana yanmıştım
Ve yangınım anız yangınlarında anlatmıştım
Susmuştum
Sonra sen sorgulamıştın apartmanların gölgesinde

Acıları yüklerim bazan
Hatıralar kervanına
Bazan ufacık bir acı olurum
İğne başı kadar
Batınca parmağına hani
Çok acıtan

Yansayan
Nedir ki
Zaten
Belleğimin
En hazin
Tapınışında

Koşma dedi tilkiler tırmanma yorulursun
Sarı tüyleri vardı ve gözleri uykusuzdu
Mavi bir ayın manifestosu ısrarla çağırıyordu
Gecenin ta orta yerinde melekleri yeryüzüne

Tırmandığım merdiven som altındandı oysa

Hiç avundun mu
Terkedilirken
Gelip geçen taksileri saymakla
Bir yerlerde
Yaşıyorken birileri
Aynı kaderi

Güneş
Hınzır hınzır batıyor
Evlerine gidiyor
İşçi kadınlar
Sokaklarda som bahar
Top oynuyor kedilerle

Gülün ortasında
Duruyor gölgen
Ve dağların eteklerine vuruyor
Siluetin
Gökte bulut ağlıyor
Suda balık

Basit olmak severken
Dille söylemek
Gözlerle anlatılmayanları
Sarılmak sana
Sık sıkıya sarılmak
Ve susmak