İsmet Zeren Şiirleri - Şair İsmet Zeren

Aşk mı yalandı?
Ben mi yalandım?
Yoksa...
İkimiz birden mi?
Gerçeğin hüzmesinden
Geçirirken usumu

Bana beni getir
Kendime yabancıyım
Bana beni anlat
Kendimden kaçıyorum
Sen eğer aşıksan bana
Beni bende arama

İslak kaldırımlarında aradım
Gençlik duygularımı
İçim titrerken bir şubat günü
Şu İstanbul şehrinde
Gözümde gözyaşlarım donar
Dudaklarımda hıçkırıklarım

Su istedinde
Vermedim mi
Irmağımdan
Işık istedinde
Sunmadım mı
Güneşimden

Evreni yaratan Tanrı
Şekillendiren
Sevginin büyüsüdür
Bazan
Bazan da
Şekiller ölçüsüzdür

Birtanem...

Eğer bu şehir beni harcamazsa, bir yosmanın bacak arasına benzeyen, o hissiz, o duygusuz ıssız varoşlarının karanlığında, seni tanımadan çok önce öğrendiğim pişmanlık türküsünü söyleyeceğim. Güzel günler için sakladığım bir kaç sözcüğü mırıldanacağım. Bir gün, bir İstanbul Gecesi’nde, şehir hatları vapurundan sahipsiz martılarla çığlıklarımla, çığlıklarına karışıp.

Gül Yüzlüm...

Gideceğim bir gün
Dediğin gün
Bugünmüydü bir tanem
Yağmurlar mı yağacaktı böyle
Gökyüzü
Matem bulutlarıyla mı gelecekti üstümüze

Ellerime baktım bugün
Yüzünü gördüm çizgilerde
Yüzüme gitti ellerim
Acını duydum tırnaklarımda
Tırnaklardan çizgilerine
Gözyaşım ellerimde

Sancılarım var
Sorularım var kafamda
Kafamda kazan gibi
Kazan dibi yesem
Geçer mi
Ela gözlüm

Sakın bir daha terk edip gitme beni
Gözlerine bir daha ayrılığın hüznünü
Düşürme sakın
Ellerin bir daha sallanmak için
Son defa kalkmasın sakın
Sakın bana veda buseleri