İsmet Zeren Şiirleri - Şair İsmet Zeren

Oyunun rengi kırmızıydı
Oyunun başrolünde
Geleceğim
İkimizin aşkını anlat
Bin kere sahnede
İkimizin şaşkınlığı

gökte yetimdim
indirdin yere bir bakışla
ellerimi tutup birden
atlattın sekilerinden
yanlız şehrin

Seslenebiliyorsan seslen
Gün daha bitmeden
Yoksa yutar çığlıklarını
Karanlıkların siyah gözlü çingeneleri
Nefesin varken seslen
Ciğerinde umut yelkenleri

Bitecek bir gün
Zamanın yontusu
Kavak ağaçları
Sabahı görecek
Binaların çıplaklığını güneş örtecek
Kuşlar ağlayacak öpücüğüme

Canısı...

Sevdim seni. Çok söyledim belki. Belki kanıksadın sevgimi. Belki inanmadın çoğu zaman. Ama ben seni hep sevdim. Suların kıyıya ulşatığı gibi ve güneşin her sabah doğuşu gibi. Bir alışkanlık olsada sende, ben seni hep sevdim...

Baharım...

Gül Goncam…

Çok iyi biliyorsun ki delirir kahverengi gözlerim, seni görmezse bir gün. Paslı bir çivi gibi ayrılığının dinmeyen kanaması kangren eder yüreğimi. Delirir, soğumaz ateşi, kül olmaz, yangınımın. Ama yinede direncim yıkılmaz inan ki. Kavuşmanın umudunu yitirmek kokusu dimdik tutar bedenimi.

Savrulurum eylül rüzgarlarında kuruyan o son sarı yaprak gibi. Bir çığlık olur yalnızlığım, sarar sinemaların başı boş, yüreğim gibi karanlık matinelerini. Eğleşir üç tekerlekli bisikletlerle, trafik polislerinin şapkalarının kıvrımlarında dolaşır. Sonra dalar delik ceplerinden içeri.

Ben seni düşünürken
En masum hıçkırıklarla
Gözlerin
Vurur mu sırtımdan
Bir hançer gibi

Bir damladan doğdu
Gözyaşı mı
Işık mı
Aşk mı
Sis mi
Varur mu

Senin gözlerine çiy düşeceğini göreceğimi hiç sanmazdım, bir bahar gününün, ıtır kokan serin rüzgârlarında. Senin o narin okşamaya kıyamadığım, o tutunca tüm yüzümün kızardığı, o ince uzun parmaklarını tek tek bütün çizgileriyle beynime nakşettiğim ellerinin, bensizliğe uzanırken, düştüğü çaresizliği göreceğime, ölmeyi tercih edeceğimi hiç sanmazdım.

Ayrılığın, kış değil, sonbahar değil; yaşamın ve doğanın yeni yeni canlandığı, kuşların, kedilerin karnına yeni hayatların kıpırtılarının usul usul düştüğü, ağaçların yapraklarının yeni yeni yeşillendiği, toprağın güneş ışınlarıyla yavaş yavaş ısındığı, tabiata cemrelerin birbirinin peşi sıra düştüğü bir bahar akşamında, bizim kapımızı çalacağını hiç ama hiç düşünmemiştim.

Bir vapur iskelesinde, ya da bir tren garında, belki ama, seni, her gün bırakırken, arkandan uzun uzun seyrettiğim, seyrederken de senle ilgili binlerce pembe hayal kurduğum, evine giden sokağın köşesinde, bana elveda derken, göreceğimi hiç hayal etmezdim.

Bir seni sevdim bu dünyada
Bir de İstanbul'u
Gerisini görmedim bile
Varlığını hissetmedim
Bir seni sevdim
Kaşlarını