Arkanda enkazlar bırakıp giderken
Benim yüreğimin hala çocuk olduğunu unuttun
Oysa soluğuna, sıcaklığına nasıl da alışmıştım
Hiç düşünmedin sevginin ekmeğim, suyum olduğunu
Geceleri kabuslar görmem bu yüzden
Düştüğüm kör kuyulardan çıkamıyorum
Ve sustu gece
El ayak çekildi
Köpek sesleri azaldı
Sokağın başında bir kedi
Gökte bir yıldız bile yok
Kendi halinde sokak lambası
Ne olursun git, oturma karşıma
Yalnızlığı sen getirdin başıma
Hakkını helal et, deme boşuna
Ben senin yüzünden çok çile çektim.
Ne sen sor, ne ben söyleyim
Ya dostum, aynen öyleyim
Değer verince kaybedenlerden oldum
Gücüm tükendi
Mutlu olmaktı amacım
Arttı eksilmedi acım
Sanki varmış gibi gücüm
Çile çekmeye başladım.
Mutluymuş gibi göründüm
Bilseydim ayrılık denen denize
Yüzmeyi bilmeden inan dalmazdım
Daha çok dinlerdim, az konuşurdum
Gurbet ellerinde yalnız kalmazdım.
Pişmanım desem de bundan sonra boş
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!