En çok kendime küstüm bu hayatta
Darıldım,yemyeşilken soldurdum çiçeklerimi
Ömrümün bahar sezonunu kapatıp
Kış’a aşık oldum ,iyi mi?
Mevsimde güzel durdu aşk,
Gözlerim ela ,kahve duruyor karanlıkta
Ellerim küçük,kısa kalıyor tutunmaya
Yüreğim mai ,ne karanlık ne alaca
Ruhum fena,ağır geliyor,vücuduma
Aşk ;beddua yemiş gibi, illet hastalıktı ya,
Dört yapraklı yonca arama telaşımızdı çimlerde
Dört diye diye bitti, ezdiğimiz papatyaların ömrü,
Biz karıncayı bile, ezmekten çekinen çocuklardık
Hangi ara gitti içimizden insanlık,neden çürüdü?
Ah verebilseydim sepet sepet gülleri yüreğime,
Çalıların arasında kaybettim ben seni
Okşayıp sevmek istemiştim ömrümce kalbini
Ellerimden bir anda kayıp düşüverdin işte
Gösterişli boynu bükük bir ağacın gölgesinde
Kan ter içindeyim, saçlarım darmadağın
Başkalarının mutsuzluğunla
Mutlu olanın
Başkalarının hayatına
Burnunu sokanın
Başkalarını üzmek için
Uğraşanın
Nolur gitme,
Gökyüzü üzerime çöker yokluğunda
Dibine düşerim yerin,
Dümdüz hasretinle
Nolur gitme,
Hüznüne sebep olanın beynine kan dolduracak kadar deliyim.Mevzu zaafim degil belki de merhametim
Ama küçûğüm bil ki,İlah'tan başka yok böyle sevenin!
İçimde bahar yuttum ben
Yaz kusuyorum
Kışın içindeyim
Sana güneş topluyorum
Gökyüzünü hayal et sen
İçimde bahar yuttum ben
Yaz kusuyorum
Kışın içindeyim
Sana güneş topluyorum
Gökyüzünü hayal et sen
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!