İnziva Şiiri - Fener Alp

İNZİVA

Kalemsel duygularım
İçsel yangınlara dönüşür
Cephe de
Bir bulut yakar kendini
Sonsuzluk evinde
İnzivaya çekilmiş bir kelebek gibi
Sürüsüne sırt çevirir susamışlığının altında
Ezilir kanatları

Kaya izi
Karanlık güneşlerle
Unutulası umutların
Kaynatılıp taşması gibi
Sert bir zemine çarpar
Tavan üstü
Perde altı
Ahşap sözlerim..
Parmaklarımın eklemlerinden
Etini sıyırırken
Sesinden gelen titremelerin
Oluştuğu
Deprem dekoltesi içinde
Ağlamaya başlar kulaklarım…

Yüreğimin haritasında
Katre-i zerre
Eridikçe büyüttüğün su halkaları
Tırnağımla kazıdım,
Beton avlunu..

Kasırgaya hükmeder dizelerim
Yıldırım düşer
Tayfunlara
Rus ruleti oynar
Şimşekleri yutarım yakarışlarımda

Bir ölüm rüzgarıdır üzerimizde,
Sessiz kuytularda,
Karanlık sözcüklerle,
Uzanıp aldığın toprak oluyor sonra,
Düşen namelerin ıslaklığıyla
Kaybettim kendimi senin sularında,
Her kulaçta sen...
Kül ile mizan...
Toz ile tufana döner öz...
Özüne
şimdi
Bütün susmalarını topla....
Eşittir...
Seni seviyorum