İnsanlık Bedeli Şiiri - Kasım Kobakçı

Işık tutun bana, ey bilge ruhlular,
Bu gidişat gerçekten, böyle mi sürer?
Ötesini gecede, gören aydınlar,
İnsanlık bedelini, böyle mi öder?
*
Kurucusu kim, bu karmaşık düzenin?
Üst üste acı, keder yığın yığın.
Kendi kendine ettiğini, bu neslin,
Eder mi böyle, dostuna bile düşman?
*
Apaçık yaşananlar, biliyor dünya,
Neler geldi, nesillerin başına.
İnançlı gönüller, kendi kardeşine,
Öfkelenip, hiç böyle nefret mi güder?
*
Zayıf, mahzun insanların halleri,
Çıkmaz sokaklara, çevriliyor yolları.
Gençliğinde verimli, dolu dalları,
Her zaman zalimler, böyle mi keser?
*
Kötülüğe, iyilikler örtü olmuş,
Korkakların hileleri, yiğitçe sanılmış.
Vaat edilen güzellikler, nerede kalmış?
Aldatıcılar her zaman, böyle mi aldatır?
*
Karmaşayla, kimler neye inanır?
İniltilerle toplum, feryat eder.
Yaptıkları canlı bomba, caniler,
Kendilerini ölüme, böyle mi atar?
*
Taşlanır boş yere, değerlerimiz,
Yaşayandan daha iyi, ölülerimiz.
Şefaat etsin, yüce bilginlerimiz,
Kaos huzuru, böyle mi yutar?
*
Haksızlığa karışmışsa destekçin,
Hukuka bırak, sen onun işini.
Hangi ruhani lider, kınar din kardeşini,
Ruhani mi, rahip mi, böyle mi peder?
*
Adalet kederle bizden uzaklaştı,
Haksızlığa uğrayanlar onu aradı.
İnançlı gibi görünen, dönekler türedi,
Tohum mu bozuldu, böyle mi değişti nesiller?