İnsanlığın Sokağı Şiiri - Yılmaz Tizgöl

İNSANLIĞIN SOKAĞI
İNSANLIĞIN SOKAĞI
Öyle bir sağanak ki sığınmak imkânsız.
Felaketten kurtulmak,
Felekten bir gün çalmak...
...Oysa bu
Yalnızlık...
Katlanması değil, kutlanması gereken bir ruh hâli.
Bu kadar yavşaklığın arasında
Yavşak olmadığını kanıtlamaya çalışmak.
Taş kalpli dediğimiz kalpler tektaş ile mi kaplı?
Ve süt kokan
Ağızları umutların,
Kurşuni bir gölgenin altında...
Kurşun yağmuru,
Baharsız sabahların bir gecede işgali,
İşkenceye tabi dudaklar,
Dakikaya karşı bir yelkovan
Ve hadsiz bir akrep...
Gel insanlığın sokaklarına,
Orada buluşalım.

Ten rengi terlerimiz karışsın birbirine.
Kutsal olan ne varsa onun üstüne
Ant içelim,
Şerefe diye...
Yutkunmanın bir şeref olduğu boğazlarda,
Dillerin tutuklu olduğu ağızlarda
Ağız dolusu küfredelim
İnsan haysiyetini hiçe sayanlara.
Ben sayayım ona kadar...
Yüreğim zaten sana kadar.
Elma dersem çık,
Armut dersem gel.
Hem de hiç bekleme.
Orada buluşalım.

Yılmaz Tizgöl
14.08.2026/ NijniNovgorad