İnsanlığın Sevdası Şiiri - Kasım Kobakçı

Ey yüce Yaradanım, devasa yap cismimi,
Sarsın yalnız varlığım, o yakıcı iklimi.
*
Zarar görmesin kitle, ferahlasın diyarlar,
Dertleri şahsıma ver, kırılsın sert baltalar.
*
Yunus da dilemişti, sevgi dolu çağlarda,
İnsancıllık yeşerdi, yürüdüğü dağlarda.
*
Ulu İlah, derinden nida eylerim şu an,
Araf sahralarını, vücudum sarsın inan.
*
Toprak altı demlerde, sızlamasın can veren,
Çileli işkenceyi, göğsüme salsın evren.
*
Bütün kara dertleri, fırlatın kollarıma,
Kavga gürültüleri, vursun şah damarıma.
*
Damlamasın inciler, şenlensin fani hayat,
Sızılı çileleri, şu zavallı bağra at.
*
Ağır kainat yükü, omuzlarımı ezsin,
Yeter şifa bulsunlar, şefkatli yeller essin.
*
İnsanlığın sevdası, bitirsin nefesimi,
Uğruna kurban edip, yitireyim sesimi.