İnsanın İç Karanlığı Şiiri - Dr Yusuf Polat

Yalnızım demekle de eksilmiyor insanın
İç karanlığı.
Kötülük, sözcüklerden değil;
Kalbin sustuğu o sessiz yerden büyüyor

Çocukluğum, eski bir cami avlusunda
Beni bekler, zamanın yetim bıraktığı
Son beyaz bir güvercin gibi
Ben yürüdükçe, yollar uzuyor;
Ben sustukça, ay karanlığa bürünüyor

Senin gözlerimden kalbime aktığın gün,
Irmaklar yön değiştirdi.
Rüzgâr, adını kayaların alnına yazdı.
O günden beri
Üzerime her ne giysem ruhuma dar geldi

Ey mutluluğu tanıdığını söyleyen insan,
Hangi yıldız öğretti sana gülmeyi?
Ben onu ne zengin sofralarında,
Ne alkışların gürültüsünde bulabildim.
Benim gördüğüm; en parlak güneş bile
Bir mezarın asi sessizliğinde kararıyordu

Dağların üzerine henüz gece inmedi.
Ama insanın içine çöken karanlığın
Bir vakti yoktur.
Ve senin kalbin
Benim gözlerimi çağırmadığında anladım:
İnsan bazen en büyük yalnızlığı,
Sevdiğinin uzağında değil,
Ulaşamayacağını anladığında yaşarmış

İşte o vakit anladım ki hakikat dedikleri de
Zamanın taşıdığı zifiri bir iç karanlık
Onun önünde eğilen yalnız insan değil,
Krallar, şehirler ve çağlar da diz çökermiş

.