İnsanın İç Karanlığı Şiiri - Dr Yusuf Polat

Yalnızım demekle de eksilmiyor insanın
Karanlığı.
Kötülük, sözcüklerden değil;
Kalbin sustuğu o sessiz yerden büyüyor

Ey mutluluğu tanıdığını söyleyen insan,
Hangi yıldız öğretti sana gülmeyi?
Ben onu ne zengin sofralarında,
Ne de alkışların gürültüsünde bulabildim.
Benim gördüğüm; en parlak güneş bile
Bir mezarın sessizliğinde aniden kararıyor

Hayat,
Avuçlarımızda tuttuğumuz taşlar değildir.
Hayat, uçurumun kıyısında
Düşmemek için göğe uzanan son nefestir.

Sen gözlerimden kalbime aktığın gün,
Irmaklar yön değiştirdi.
Rüzgâr, adını kayaların alnına yazdı.
O günden beri
Gözümden kalbime yürüyen sessizliğin
Hiç dinmedi.
Üzerime her ne giysem ruhuma dar geldi

İşte o vakit anladım hakikat dedikleri
Meleklerin taşıdığı ateşten bir kılıçtır.
Onun önünde eğilen yalnız insan değil,
Krallar, şehirler ve çağlar da diz çökerler

Çocukluğum, eski bir cami avlusunda
Zamanın yetim bıraktığı
Son beyaz güvercin gibi beni bekliyor.
Ben yürüdükçe, yollar uzuyor;
Ben sustukça, gökyüzü konuşuyor.

Dağların üzerine henüz gece inmedi.
Ama insanın içine çöken karanlığın
Bir vakti yoktur.
Ve senin kalbin
Benim gözlerimi çağırmadığında anladım:
İnsan bazen en büyük yalnızlığı,
Sevdiğinin yanında değil,
Ona hiç ulaşamayacağı yerlerde yaşarmış

.