neden unutamıyorum ki?
neden baktığım her yer kömür karası?
neden bu denli ağrıyor sol yanım?
aç susuz kalsam,
çeksem elimi eteğimi dünyadan...
yine de dinmez mi bu sızı?
bir kaşığında bile boğulurken insan;
onlarca kaşık, tonlarca su,
var gücüyle doldururken kömür ocaklarını...
yanmasam, sırtımı dönsem, kaçırsam gözlerimi;
kör, sağır olsam da hiçbir şey üzemese beni.
peşimden sürüklenen
sokak çocuklarını görmesem;
gözlerini okuyamasam, anlayamasam dillerini...
“o yüzme de bilmez, nasıl çıkacak suyun içinden!”
diyen annenin çığlığı düşmese yüreğime.
İnsan olmasam...
17.11.2014
Hatice AkKayıt Tarihi : 10.07.2015 20:38:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hikayesi:
Ermenek maden ocağında meydana gelen göçükte şehit olan madencilere, Hürmetle.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!