İnsan Hep Bekliyor

İnsan hep bekliyor,
bir kapının çalınmasını,
bir sesin adını söylemesini,
uzaklarda kalan bir çift gözün
yeniden kendisine dönmesini.

İnsan hep umut ediyor,
en uzun gecenin ardından
bir sabah doğacağını.
Kuruyan dalların yeniden yeşereceğini,
kırılan kalbin bir gün
yeniden seveceğini.

Bazen bir mektubu bekliyor,
bazen bir telefonu,
bazen de gelmeyeceğini bildiği halde
bir insanı.

Yine de vazgeçmiyor.
Çünkü umut,
kalbin karanlıkta yaktığı son kandildir.
Sönse de yeniden yakıyor insan,
yorulsa da yeniden kalkıyor.

Ve anlıyor zamanla
beklenen şey değilmiş aslında insanı yaşatan,
beklerken içinde taşıdığı umutmuş.

Bu yüzden,
bir yanımız hep eksik kalsa da,
bir yanımız hep yolda kalmış olsa da,
gözlerimiz ufukta,
ellerimiz duada,
kalbimiz sabırda.

İnsan hep bekliyor,
insan hep umut ediyor.