İnsan fıtratı Şiiri - Ahmet Sercan Kahriman

Sormadılar sağken hâlim hatırımı,
Meğer ölünce ağlarmış insan fıtratı.
Aç mıyım, tok muyum, sevgiye muhtacım,
Meğer ölünce lokma verirmiş insan fıtratı.

Sağlığımda bir selâmı çok görenler,
Mezarım başında ağlarmış insan fıtratı.
Bir fincan çayda bulunmayan gönüller,
Meğer ardından koşarmış insan fıtratı.

Ne önemi varmış sözüm, kelâmım,
Meğer mazide anarmış insan fıtratı.
Ne yâreni bakar, ne dostu sırdaşı,
Meğer törende feryat edermiş insan fıtratı..

Ne yorganım var, ne üstüm başım,
Meğer toprakla sararmış insan fıtratı.
Gayri zamana kıymet verenler,
Meğer düne ağlarmış insan fıtratı.

Bir gün gelir susar dilim, kesilir sesim,
Meğer sus olunca anlar insan fıtratı.
Bir niyaz bekler garip mezarım,
Meğer ölümle anlarmış insan fıtratı.