İnsan Da Göçer Şiiri - Kasım Kobakçı

Ruh bedenden uçup sessiz gidince,
Ömür denen süre böyle bitince,
Toprak seni bir gün kabul edince,
Son nefesi verip insan da göçer.
*
Evlerde yükselir feryat figanlar,
Geride ah çeker yalnız kalanlar,
Dünya malı için pusu kuranlar,
Gözyaşı dökmeden hesaba düşer.
*
Dost bildiğin yüzler şimdi karadır,
İçinde kanayan gizli yaradır,
Mülk dediğin yalan, hepsi paradır,
Herkes kendi için bir kefen biçer.
*
Kimse bu dünyada baki kalamaz,
Topraktan gayrısı seni saramaz,
Ölüm geldiğinde çare bulamaz,
Rüzgar olup derin sulardan geçer.
*
Musalla taşında yatan bu naaş,
Gözlerden süzülen elem dolu yaş,
Tabutun önünde eğilir her baş,
Sonunda her insan eceli seçer.
*
İnsanlar toplanıp safa dizilir,
Alınlara yazgı böyle yazılır,
Kazmalar vurulur, mezar kazılır,
Sırası gelenler ecelden içer.
*
Cenazeyi taşır omuzlar yorgun,
Yürekler suskundur, denizler durgun,
Azrail eylemiş hayata vurgun,
Toprağın bağrında umutlar yiter.
*
Miras kavgaları hiç biter sanma,
Dünyanın süsüne kanıp aldanma,
Yalan heveslerin odunda yanma,
Unutulur ismin, efsane biter.