İnsan Ağır Ziyan Şiiri - Kasım Kobakçı

Ömür ıraktan bir oyun,
Daima eğilir boyun,
İçilmez acı şarabı,
İnsanlar, akılsız koyun.
*
Cihan durmaz, sular akar,
Dert, insanı fena yakar,
Kasırga, şiddetle coşar,
Geçmiş, eriyip ruh sıkar.
*
Müstakbel, meçhuldür sırdaş,
Dağlardan yayılan şu taş,
Bilinecek o akıbet,
Süzülür yanaklardan yaş.
*
Sönmüş bilgisiz zihnimiz,
Korumasız bedenimiz,
Yalan hedefler peşinden,
Kirlenmiş pak kefenimiz.
*
Kişilikten arınırken,
Vicdanı, kolay atarken.
Topluca inkar sesidir,
Şöyle mesafe açarken.
*
Uyurgezer ömür sürdük,
Maskeli suratlar ördük,
Sadece neşe ararsak,
Şakacı rüyalar gördük.
*
Yarenler, silindi gitti,
Ahbaplık, tükendi bitti,
Çekişir ise caddeler,
İkiyüzlülük eritti.
*
Dıştan, mizahi şu alem,
İlgi çeker, tükenmez dem,
Mızmızlanan insanoğlu,
Devasızdır acı matem.
*
Eğlence bitemez duyduk,
Peşi sıra, elem uyduk,
Faciadır ters tarafı,
Umudu, mezara koyduk.
*
Seçenekler sıralandı,
Tüm etraf, hemen bulandı,
Şiddetli kaos onları,
Mahvedip, ruha dolandı.
*
Yüce şaha çıkamayan,
Mağlup, insan ağır ziyan.