İndir O Kılıçları Şiiri - Serpil Koçar

İndir O Kılıçları

Kılıçları kuşanmış eski birisi…
Satırlara, mısralara sığınıp
Yazdığım şiirlerin her satırını
Kendine yazılmış sanıyor…
Oysa kendi suçunun gölgesinden
Bana bakıyor.

Ne acı…
İnsan, kendinden kaçamadığını böyle belli ediyor.
Her kelimede kendini aramışsın,
Her cümlede bir suçlu gibi yakalanmışsın.
Oysa bu kalem
Senin hikâyeni yazmaz.

Bu kalem, benim içimde kopanları taşır,
Benim susup da içimde büyüttüklerimi haykırır.
İndir o kılıçları.
Savaş açtığın yer ben değilim.

Bırak kendini savunmayı,
Çünkü ben seni yargılayan bir mahkeme değilim artık.
Ben sadece…
Görmüş biriyim.
Duymuş, anlamış, çözmüş biriyim.

Üzülürüm, yazarım.
Bir söz duyarım, yazarım.
Bir yara açılır, yazarım.
Ama hiçbirini
Senin için yazmam.

Seviyorum dediğin kadının
Arkasından konuşacak kadar küçülmüşsün.
Ve hâlâ kendine bir savunma arıyorsun.
Psikolojisi bozuk demişsin benim için…
Ne kolay konuşmuşsun.

O kadın demişsin
O kadın, bir zamanlar
Sana inanan kadındı.

Onun için borç aldım, geldim demişsin.
Yalanın bile kendine çalışıyor artık.
Sen kendin için geldin,
Kendin için kaldın,
Kendin için konuştun.

Bana ne aldın ki?
Hangi yükü omuzladın benim için?
Hangi sözünde durdun?

Şimdi anlıyorum
Kendini bu kadar merkezde sanıyorsan,
Bil ki…
Ben yanlış adamı sevmişim.
İndir o kılıçları.
Çünkü savaş bitti.

Bir zamanlar sandığın değil
Gerçekten büyüktü değerin bende.
Yeri vardı.
İnancı vardı.

Ama…
Ben o adamı öldürdüm.
İçimde yaşattığım hâlini,
Gözümde büyüttüğüm yerini
Toprağa verdim.

Şimdi bak:
Beş kuruşluk değerin yok bende
Ne sözün kalır,
Ne sesin,
Ne de geçmişin bir ağırlığı.

Duyduklarım karşısında
Ağzım açık kaldım sadece
Dinledim.
Ve sustum.
Ama içimde bir şey koptu o an
Sana değil,
Kendime utandım.
Mantığımı susturduğum için.

Ve şimdi…
Sildim seni.
Öyle yarım yamalak değil
Kökünden.
Kara kaplı defterimden bile.
Adın artık hiçbir sayfaya yakışmıyor,
Hiçbir cümle seni taşımıyor.

Ve iyi dinle
Bu sana yazdığım son şiir değil sadece,
Son mısralarım da değil…

Ben,
Seni içimden tamamen çıkardım.
Artık ne bir kelimemde yerin var,
Ne bir duamda izin.
Allah'a havale ettim sadece

Çünkü bazı hikâyeler
Yazılarak bitmez…
Silinerek kapanır.
Ve ben
Seni
Kendimden bile sildim.