Kır artık inadını, vazgeç bu sevdadan;
Onu severek mi doğdun anandan?
Bıkıp usanmadın mı alev alev yanmaktan?
Ne laftan anlıyorsun, ne de acıdan...
Belli ki onun umurunda değilsin,
Sen onun dengi değilsin.
İstiyorsun ki ecel tez gelsin;
Gözün aydın, yaşadığım son mevsim!
Zamanı şaşırdım, mahrum ettin uykudan;
"Aşktan öldü" diyecekler arkamdan.
Bir kadın harcadı, bir hiç uğruna öldü adam...
Kefeni giydirmeden düşmeyeceksin yakamdan!
Hesabı sorulur bir gün bu acının,
Tarifi olmayan bu sancının.
Hiçbir suçu yokken düşmanı oldum yanındaki yabancının;
Hakkın, zamira olan zindandır; yakındır sana dost olması darağacının.
Zalime gönül vermenin sonu rezilliktir,
Körü körüne birini sevmek sefilliktir.
Seni ancak kara topraklar aklar;
Sevilmeden sevmek, büyük cahilliktir.
Kayıt Tarihi : 26.04.2026 03:02:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!