İmkânsızlara Hasret Şiiri - Nehir Gibi

Suskunluğun işliyor yüreğime
Hasret içinde yanarken içim
İki dudağından dökülen
Bir satır söze

Teninin soğukluğuna
Ve bir o kadar soluk
İçim eriyor
Elimin varamadığına

Canım çekiliyor
Görmedikçe seni
Ve hasretin vurmuş
Sen dolu yüreğime

Ilık ılık akarken gözünden
Yaşanmışlıkla dolu yaşlar
Ölmek ne de hoştur
Üzüldükçe sevdalı onu görünce

Uzun boyu ve incecik beli
Sanki bir afet
Gönlüme zuhur ediyor
Lâkin ne de uzaktır dokunmak

Kalbi o kadar yakınken bana
Başkasına ait oysa
Benden başkasına aşk dolu bakarken
Hasretle baktığım o ela gözler

Kokusunda sanki bahar
Doldukça içime huzura kavuşurum
Sanki çiçekler kıskanmış onu
O rengine ışık vurmuş saçlarını

Diyar diyar dolansam da ben
Rastlamam ondan güzeline
Sanki mevlamdan bir armağan
Hiç de haketmeyen bana

Süzülerek ilerledi
Göz açıp kapayıncaya dek
Hayatımda bir boşluk var
Yeri bir tek ona ait

O kadar imkansız ki
Hiç ait olmadı
Ne bana ne de hayalim bize
İşte ben de hasretle bir imkânsıza vurgun.

N. Y.