Şerha şerha içimi dökebilseydim
Enfes bir şiir olurdu belki, söylediklerim.
Ne yapayım, bir gamzeye yanmışım
Her derdin de devası var sanmışım
Söndüremez ateşimi hiç birşey
Meğer ben de bir çift söze kanmışım...
Meçhule uzanan bakışların esaretinde
Gönlüm hep acının, ızdırabın şikayetinde
Karmaşık duyguların yoldaşı ben miyim?
Bir bilsem, gel-gitler arasında, neden böyleyim...
Zaman suskun, işlemez... dakikalar esir
*Babama...
Mâtem kaldı senden geriye.
Esefli günlerden, hüzün kaldı.
Hazin akşamlar gitti; ardında dün kaldı.
Mâziye karıştı herşey; gözyaşı ve acılı gün kaldı.
Vedâ edip giderken bir akşam üstü
Saniyeler durdu sanki; zaman küstü
Gidişinde yalnızlığa ferman mı var?
Ayrılıkta yine bana hicran mı var?
Kimileri yol alıp hedefine ulaşmış
Kimileri takılıp toza-toprağa bulaşmış.
Kimi sürünür; prangalara mahkum
Kimi şerbet yudumlar, kimine düşer zakkum.
Kimi pervaz eder gider uzaklara doğru
Ne gelirse Sen’den, râzıyız ona
Ferman Senindir, Sultanım
Gül koklarken, dikenler batsa da
Ferman Senindir, Sultanım
Gel de ey yâr, gönlümde
O sönmez ateşi tutuştur.
Uzat ellerini; ellerime,
Solmaz gülleri tutuştur...
(2000)
Zaman, eskisi gibi değil; dönmekte çark
Değişti herşey, değişenler mâzinin sayfasında
Ne övünmek, ne de duyulan hasret.. faydasız.
Âtiye yön verebilmekte şimdi marifet
Zaman, eskisi gibi değil; dönmekte çark...
9/81: “De ki: Cehennem ateşi daha sıcak.
Keşke anlasalar...”
Bir şirzime-i kalîl ki;
Başladı güft ü gû’ya:
İşte âcizlik, dil tutulmuş, mecal yok ifadeye
Seni anlatmak mı? Kelimeler yetmez, söz söylemeye
Döneklik mi, vefasızlık mı..? Ne olur, vurma yüzümüze
Zaman perdesini sıyırıp da şöyle bir bak, halimize
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!